Σύμφωνα με την θεωρία του Dawkins η συμπεριφορά μας είναι αποτέλεσμα της πίεσης που ασκούν τα γονίδιά μας ώστε να αναπαραχθούν σε μέγιστο βαθμό. Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη η ταχεία μεταστροφή από το κίνημα της αντισύλληψης της δεκαετίας του 1960 στο κίνημα της γονιμότητας της δεκαετίας του 1990.  Σήμερα, δεκαετίες μετά την επίτευξη της πρώτης κύησης με υποβοηθούμενη αναπαραγωγή και με το διαδίκτυο να μοιράζει απλόχερα πληροφορίες άλλοτε άλλης ποιότητας, πολλοί αστικοί μύθοι εξακολουθούν να διαιωνίζονται.

Η ενδομητρίωση προκαλεί πάντα υπογονιμότητα και απαιτεί χειρουργική αντιμετώπιση και μετα φαρμακευτική θεραπεία. Η ενδομητρίωση είναι πιο συχνή σε γυναίκες με υπογονιμότητα αλλά αποτελεί και πολλές φορές τυχαίο εύρημα. Η χειρουργική αντιμετώπιση της ενδομητρίωσης μπορεί να βοηθήσει σε φυσική σύλληψη, αλλά δεν έχει κανένα αποδεδειγμένο όφελος σε ασθενείς που θα υποβληθούν σε θεραπεία υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Αντίθετα, η χειρουργική αφαίρεση ενδομητρίωσης των ωοθηκών κάνει τις ωοθήκες φτωχότερες. Αν λοιπόν δεν συνυπάρχει πόνος με την ενδομητρίωση και συνυπάρχει παράγοντας (αποφραγμένες σάλπιγγες, φτωχό σπέρμα) που να υπαγορεύει θεραπεία υποβοηθούμενης αναπαραγωγής , η χειρουργική αντιμετώπιση της ενδομητρίωσης δεν έχει καμία θέση και αντίθετα μπορεί να βλάψει το αναπαραγωγικό μέλλον της ασθενούς. Η φαρμακευτική αγωγή έχει θέση μόνο ως προετοιμασία για την θεραπεία (ESHRE 2013).

Τα ινομυώματα πρέπει πάντα να χειρουργούνται. Το 25% των γυναικών μέχρι τα 40 έτη ηλικίας έχουν κάποια ινομυώματα και το 50% μέχρι την εμμηνόπαυση θα εμφανίσουν κάποια ινομυώματα (Οkolo 2008). H πιθανότητα να εξελιχθούν σε κακοήθεια (σάρκωμα) είναι 1 τοις χιλιοις ,με συχνότητα 6 ανα εκατομμύριο πληθυσμού δηλαδή πάρα πολύ σπάνια. Παρότι τα ινομυώματα είναι πολύ συχνά αποτελούν «γκρίζα ζώνη» στην αναπαραγωγή. Φαίνεται ότι τα ινομυώματα που είναι μεγαλύτερα από 40 χιλιοστά και είναι μέσα στο τοίχωμα της μήτρας και όλα τα ινομυώματα που παραμορφώνουν την κοιλότητα της μήτρας είναι καλύτερα να εξαιρούνται λαπαροσκοπικά ή υστεροσκοπικά . Η απόφαση πρέπει να λαμβάνεται από έναν ειδικό αναπαραγωγικής ιατρικής και πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν και ο χρόνος αποθεραπείας  (μέχρι και 6 μήνες!) μιας και η ασθενής μπορεί να βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή της αναπαραγωγικής της ηλικίας και τα επιστημονικά δεδομένα δεν είναι απόλυτα σαφή.

Οι υδροσάλπιγγες πρέπει πάντα να αφαιρούνται. H λαπαροσκοπική αφαίρεση των υδροσαλπιγγων αυξάνει την πιθανότητα κύησης με υποβοηθούμενη αναπαραγωγή και μειώνει δραματικά την πιθανότητα αποβολής (NICE 2004).H επέμβαση θα πρέπει να γίνεται μόνο από ειδικούς γιατί και η πιθανότητα συμφύσεων και διεγχειρητικών επιπλοκών είναι μεγάλη, και υπάρχουν ενδείξεις ότι η επέμβαση μπορεί να διαταράξει την αγγείωση της ωοθήκης με δυσμενείς συνέπειες στην παραγωγή ωαρίων.

Στο μέλλον τα έμβρυα θα μπορούν να ελέγχονται για σύνδρομο Downκαι άλλες γενετικές νόσους. Λάθος μια και αυτό είναι το παρόν των θεραπειών τεχνητής γονιμοποίησης και όχι το μέλλον! Η τεχνική της προεμφυτευτικής διάγνωσης που μπορεί να οδηγήσει σε λιγότερες αποτυχίες, λιγότερες αποβολές, λιγότερα πάσχοντα παιδιά και λιγότερες πολυδυμες κυήσεις.Στην 3^η η 5^η ημέρα της καλλιέργειας των εμβρύων είναι δυνατόν να αφαιρέσουμε ένα ή περισσότερα κύτταρα αντίστοιχα και να ελέγξουμε τα χρωμοσώματα (PregeneticScreening – PGS)ή κάποια συγκεκριμένα γονίδια (PregeneticDiagnosis – PGD) του εμβρύου. Η πιθανότητα κύησης με ένα ελεγμένο φυσιολογικό έμβρυο 5^ης ημέρας είναι μεγαλύτερη ειδικά όταν ο έλεγχος γίνεται με συστοιχίες microarrays που ελέγχουν και τα 23 ζευγάρια χρωμοσωμάτων του εμβρύου αντί για τα συνήθη 4 ζευγάρια που έλεγχε η παλαιότερη μέθοδος. Νόσοι όπως η μεσογειακή αναιμία , η δρεπανοκυτταρική αναιμία, η κυστική ίνωση , το σύνδρομο Duchenneκαι η μυοτονική δυστροφία ελέγχονται συχνότατα σήμερα σε έμβρυα πριν την εμβρυομεταφορά στην μέλλουσα μητέρα. Προϋπόθεση βέβαια της επιτυχούς έκβασης είναι η εύρεση ενός τουλάχιστον φυσιολογικού εμβρύου.

Η εξωσωματικη γονιμοποιηση μπορεί να προκαλέσει καρκίνο σε εμένα ή στο παιδί που θα κυοφορήσω.  Οι θεραπείες εξωσωματικής γονιμοποίησης έχουν βρεθεί στο στόχαστρο πολλές φορές όσον αφορά τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου μαστού, ωοθήκης ή ενδομητρίου. Παρόλα αυτά, όλες οι μεγάλες μελέτες από τις Η.Π.Α, την Σουηδία και την Μεγάλη Βρετανία σε πολλές δεκάδες χιλιάδες ασθενείς με παρακολούθηση πολλών δεκαετιών δεν επιβεβαίωσαν κάτι τέτοιο. Είναι γεγονός ότι ο καρκίνος ωοθήκης συνδέεται (χωρίς να έχει όμως αιτιολογική σχέση) με τον αριθμό των ωορρηξιών που έχει κάνει μια γυναίκα κατα την διάρκεια όλης της αναπαραγωγικής της ηλικίας. Φαίνεται επίσης ότι η στροφή σε ήπια πρωτόκολλα διέγερσης που δεν υπερδιεγείρουν τις ωοθήκες η και σε θεραπείες εξωσωματικής με παρακολούθηση του φυσικού κύκλου χωρίς φάρμακα μπορεί να παράγουν καλύτερης ποιότητας ωάρια ειδικά σε γυναίκες με εξαντλημένες ωοθήκες και ίσως αυτό να μειώσει τον θεωρητικό αυτόν κίνδυνο.

Δεν θέλω να κάνω εξωσωματική γιατί δεν θέλω δίδυμα ή τρίδυμα. Η παραγωγή μικρότερου αριθμού εμβρύων, καλύτερα ελεγμένων είτε με τεχνικές timelapse (βιντεοσκόπηση όλης της διάρκειας της ζωής του εμβρύου με embryoscope) είτε με τεχνικές προεμφυτευτικής διάγνωσης και τελικά η μεταφορά μικρότερου αριθμού εμβρύων αποτελεί το «άγιο δισκοπότηρο» ενός συγχρονου εργαστηρίου.Hπαρακολουθηση με embryoscopeαποκαλυπτει λεπτομέρειες για την μορφολογια των εμβρυων χωρις να διαταράσεται το περιβαλλον τους και έτσι υποδεικνυει τα καλύτερα εμβρυα για εμβρυομεταφορα στην μελλουσα μητερα.  Ο στόχος είναι να πάρετε ένα υγιες μωρο στο σπίτι και αυτό είναι πιο πιθανο με ήπιες διεγέρσεις των ωοθηκων, λιγα φάρμακα και λιγότερα, καλύτερα επιλεγμενα εμβρυα για εμβρυομεταφορα.

Μπορω να αναβαλλω την δημιουργια οικογένειας επ΄αόριστον αφου αν χρειαστει θα κανω εξωσωματική γονιμοποιηση. Μετά από όλες αυτές τις τεχνολογικές εξελίξεις, ο βασικός παραγοντας που καθοριζει την επιτυχη έκβαση εξακολουθεί να είναι η ηλικία της μητέρας. Ο μόνος τρόπος για να σταματήσετε τον χρόνο είναι να καταψυξετε ωάρια. Με την μεθοδο της υαλοποιησης οι απώλειες στην αποψυξη ακόμα και μετά από χρόνια δεν ξεπερνουν το 25% και έτσι τα ωάρια σας θα περιμένουν τις κατάλληλες κοινωνικες συνθηκες έχοντας διατηρησει την δυναμικη που είχαν στην ηλικία που τα καταψυξατε.